Ώρα αφύπνισης:7.15. Έχει αρχίσει να ξημερώνει. Ακούω το ξυπνητήρι να χτυπά δυνατά, στο πολύ ακριβό (για το μισθό μου) ΝΟΚΙΑ, κινητό μου.

Ξέρετε, είναι από αυτά που έχουν Internet, διαβάζουν pdf αρχεία, μπορούν να ξεζιπάρουν αρχεία και για να μην τα πολυλογώ... μόνο καφέ δεν κάνουν…

Καθώς σηκώνομαι να ετοιμαστώ σκέφτομαι ότι πρέπει να ξυριστώ. Αρπάζω λοιπόν την BRAUN SERIES 7 760-CC, ξέρετε αυτή με ενδείξεις LED φόρτισης και αντικατάστασης, ηχητική παλμική δράση, νέο σύστημα Cross cutting για απαλό και γρήγορο ξύρισμα ακριβείας, με κόφτη για μακριές τρίχες, φαβοριτοκόφτη. Τρίχες δηλαδή…

Κατευθύνομαι στην κουζίνα για να βρω να φάω κάτι. Ανοίγω το Smeg ψυγείο μου και αρπάζω ότι βρίσκω μπροστά μου. Δηλαδή ένα Premier αλλαντικών από τα Goody’s, το οποίο ξέμεινε από το χθεσινό βράδυ. Θέλω να πιω καφέ, φίλτρου θέλω. Σήμερα δεν θέλω espresso. Βάζω στην πρίζα την καινούργια Bosch TCA5608 και έτοιμος ο καφές. Χωρίς να περιμένω ούτε ένα λεπτό. Μου είναι πολύτιμο το ένα λεπτό!

Κάθομαι στην καινούργια μου δερμάτινη καρέκλα μου και ανοίγω τον υπολογιστή μου. Είμαι περήφανος για το iMac μου. Είναι η καλύτερη αγορά που έχω κάνει ποτέ. Σερφάρω για λίγο στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα φορτίζω το Apple iPod Touch 4GB, το οποίο θα πάρω μαζί μου για να το συνδέσω στο αμάξι μου σήμερα.

Ξαφνικά ακούω το κινητό μου να χτυπά στο ρυθμό του καινούργιου μου ringtone. Είναι μια φίλη μου, θέλει να πάμε για καφέ. Δέχομαι αμέσως και γρήγορα γρήγορα ετοιμάζομαι και πηγαίνω στο ραντεβού που έχουμε δώσει, έξω από το πολυκατάστημα Public στη Θεσσαλονίκη. Έχει αργήσει ήδη 2 λεπτά. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Αποφασίζω να μπω στο πολυκατάστημα για να περάσει η ώρα μου δημιουργικά.

Ξαφνικά φωτίζεται το σύμπαν. Ναι, βρίσκομαι μπροστά στο stand της Apple. Νιώθω βαθιά μέσα μου μία συγκίνηση. Τόσο όμορφα πράγματα… Ξάφνου καταλαβαίνω πως δεν έχω το καινούργιο trackpad. Τι ελεηνός που είμαι αλήθεια! Είναι δυνατόν να μην έχω trackpad; Έχει και το καινούργιο iPad, πολύ ωραίο και απαραίτητο και αυτό. Φεύγω από αυτό το stand απογοητευμένος με τον εαυτό μου. Νιώθω τόσο λίγος και τόσο μικρός εδώ μπροστά.

Νιώθω να με κυνηγάνε τα μηχανήματα. Με πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος. Πρέπει να βγω από εδώ μέσα. Τα καταφέρνω και βρίσκομαι πλέον κοντά στην είσοδο, όπου βλέπω τη φίλη μου να κοιτά τις τσάντες Burberry. Την χαιρετώ, της κάνω ένα κομπλιμέντο για το ολοκαίνουργιο DKNY ρολόι της και την παρακαλώ να μην περάσουμε από την αγορά. Με κοιτάει περίεργα, όμως δέχεται και προτείνει να πάμε παραλιακά.

Ο Θερμαϊκός είναι πιο βρώμικος από ποτέ. Σκουπίδια επιπλέουν παντού. Καλά, ποιος καταναλώνει τόσα πολλά... με αποτέλεσμα να μην μπορώ να χαρώ καθαρή τη θάλασσα;

Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό…

ramnousia.com