Ξεκινώντας από τα κινητά, πρώτα….

Πολυμάγαζα με 2 και 3 ορόφους, με χαμογελαστούς (…τάχα) πωλητές, σπεύδουν να σου παρουσιάσουν, εξηγήσουν τα δαιδαλώδη «hand touch».

Πατάς με το δάχτυλο την οθόνη και επικοινωνείς με τους πάντες, με το περίπτερο ή την πιτσαρία, π.χ. της γειτονιάς. Αρκεί να υπάρχει δίκτυο ελεύθερο εκείνη τη στιγμή. Και συνδρομή, φυσικά… Βάζεις τον κωδικό σου και τηλεφωνείς ή στέλνεις μήνυμα (e-mail το λένε πια) στη θεία Κατερίνα ή στη Ρώμη. Μέσω κινητού μάλιστα…

Μετά σε κάποιο άλλο όροφο, οι υπολογιστές, φορητοί και σταθεροί. Που κι αυτοί συνδέονται με το κινητό σου, αν το επιθυμείς…Τεχνολογία, γαρ. Έτσι μπαίνεις στο Διαδίκτυο. Στο Internet.

Είναι ελεύθερος να γράφει κανείς ό,τι θέλει στο Διαδίκτυο, σπιλώνοντας πρόσωπα και υπολήψεις ζωντανών και νεκρών, παραβιάζοντας κάθε κανόνα ηθικής δεοντολογίας, ανθρώπινης ευπρέπειας και φυσικά, τον νόμο; Και σε τι διαφέρει μια τέτοια συμπεριφορά στον «εικονικό» κόσμο του Διαδικτύου από τον πολύ γνωστό μας φασιστοειδή κιτρινισμό του «πραγματικού» κόσμου, ορισμένων εφημερίδων και καναλιών;

Οι νόμοι για τα αδικήματα του Τύπου δεν είναι ίδιοι και για τις δύο σφαίρες και οι πολίτες δεν θα πρέπει να προστατεύονται εξίσου και στις δύο; Και επιτέλους, τι νόημα έχει για όλους μας μια ελευθερία χωρίς την ευθύνη που της αναλογεί, για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;

Πάντως, όπως σημειώνει η κα Κατερίνα Σχινά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της περασμένης Κυριακής: «Ο υπερθεματισμός τεχνοενθουσιασμός με τον οποίο χαρακτηρίστηκε η «Δημοκρατία του Διαδικτύου» έχει αρχίσει από καιρό να ψυχραίνεται».

Να συμπλέει, άραγε κανείς, να συμβουλεύει τους νέους στη χρήση – κατάχρηση αυτής της εφεύρεσης του 21 αιώνα; Είναι ένα ερώτημα…

Γιάννης Περίδας
zougla.gr