Οι παλιατζήδες του 21ου αιώνα είναι νέοι, ωραίοι και χρησιμοποιούν τεχνολογία...

Μετά από χρόνια στη μεταφορά επίπλων για το κατάστημα της μητέρας του, ο Ομάρ Σόλιμαν σκέφτηκε ένα πρωτότυπο τρόπο για να βγάλει χρήματα για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Γνωρίζοντας ότι πολλά σπίτια έχουν πράγματα που θέλουν να ξεφορτωθούν, θα μπορούσε να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και να τα μαζεύει, αν μόνο μπορούσε να δανειστεί για μερικές ώρες το φορτηγάκι της.

Η πρώτη δουλειά που έκλεισε ήταν να καθαρίσει το γκαράζ μιας γυναίκας που του απέφερε 220 δολάρια. Μέσα στο καλοκαίρι και πριν ξαναρχίσουν τα μαθήματα στο κολλέγιο, ο Ομάρ και ο φίλος του Νικ Φριντμαν που τον βοήθησε στην πρώτη δουλειά, τσέπωσαν 10 χιλιάδες δολάρια.

Ωστόσο, κανένας δεν ήταν έτοιμος να γίνει πτυχιούχος παλιατζής. Όταν τελείωσαν το κολλέγιο, ο Σόλιμον εργάστηκε στο τμήμα marketing μιας εταιρείας ερευνών και ο Φριντμαν προσελήφθη ως οικονομικός αναλυτής σε μια συμβουλευτική. Και οι δύο κάθονταν σε αναμμένα κάρβουνα.

Η ιδέα να περάσουν την υπόλοιπη επαγγελματική τους ζωή πίσω από ένα γραφείο ήταν τρομακτική. «Πότε ξεκινάμε;» ρώτησε σε ένα mail ο Φρίντμαν! «Τώρα αμέσως» ήταν η απάντηση του Σόλιμον για να παραιτηθούν και οι δύο και να ξεκινήσουν τους Junk Hunks.

Τους παλιατζήδες του 21ου αιώνα, μια εταιρεία από καλοβαλμένους φοιτητές (Hunks) που μαζεύουν τα άχρηστα (Junk) πράγματα.

Στην αρχή υπήρχαν δυσκολίες. Χωρίς πιστώσεις δεν ήταν δυνατόν να ξεκινήσουν και οι τράπεζες τους απέρριπταν οι μία μετά την άλλη. Μετά από 5 απορρίψεις βρέθηκε μία που αποφάσισε να ρισκάρει 50 χιλιάδες δολάρια και μαζί με άλλα 60 χιλιάδες από τους γονείς τους έκαναν τα πρώτα βήματα.

Αγόρασαν ένα φορτηγάκι, προσέλαβαν έναν γραφίστα να τους φτιάξει ένα λογότυπο, τύπωσαν φυλλάδια, έκαναν διαφημίσεις στο ραδιόφωνο, προσέλαβαν φοιτητές από τις εστίες της περιοχής και έκαναν παρουσιάσεις σε επιμελητήρια, μεσιτικά γραφεία και εκθέσεις.

«Αρχικά χάναμε χρήματα γιατί δεν κοστολογούσαμε σωστά τις δουλειές» λέει ο Φρίντμαν. Ένας πελάτης ζήτησε να του μεταφέρουνε 12 κάδους με μπάζα οικοδομών και το αντίτιμο κλείστηκε στα 130 δολάρια με βάση τον όγκο και όχι το βάρος. «Οι κάδοι ήταν τόσο βαριοί που χρειάστηκαν δυόμιση ώρες» λέει ο Σόλιμαν. «Και μας κόστισε 250 δολάρια σε δημοτικά τέλη για να την απόρριψη τους».

Η εμπειρία είχε όμως και τα θετικά της. Σιγά σιγά άρχισαν να κάνουν τις επιχειρήσεις της εταιρείας πιο αποδοτικές, ανακυκλώνοντας κάποια υλικά και δωρίζοντας κάποια άλλα σε μη κερδοσκοπικές εταιρείες.

Προσέλαβαν εταιρείες συμβούλων για να τους βοηθήσουν στην επέκταση μέσω Franchise σε όλη τη χώρα, αγόρασαν μια γραμμή τηλεφωνικής επικοινωνίας, έκαναν μια ιστοσελίδα και μεταφέρθηκαν από το Μέριλαντ στην Τάμπα που τα ενοίκια είναι φτηνότερα.

Σήμερα η «College Hunks Hauling Junk» απασχολεί 130 άτομα, έχει 16 franchise σε 10 πολιτείες και τζίρο 3 εκατομμυρίων δολαρίων.

Στην ηλικία των 27 ετών ο Ομάρ Σόλιμαν παραμένει ο οραματιστής και ο Νικ Φρίντμαν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές μιας από τις πιο ελπιδοφόρες εταιρείες στις ΗΠΑ.

Men24.gr