Ενός κακού μύρια έπονται και ένα από αυτά είναι η κατάθλιψη. Διάβασα προχθές στην Independent για τη ραγδαία αύξηση της κατανάλωσης ηρεμιστικών. Η ασθένεια της εποχής, όσο και αν ακούγεται παράξενο, είναι η κατάθλιψη.

Αν κάνει κάποιος το λάθος και αφεθεί στην ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης των ημερών, κινδυνεύει άμεσα να πάθει κατάθλιψη.

Μελετώ αυτές τις μέρες ό,τι άρθρα βρίσκω πάνω σε προηγούμενες κρίσεις, τα  αίτια και τις συνέπειές τους και βλέπω ότι συνοδεύονται κάθε φορά από μεγάλη αύξηση  αυτοκτονιών.

Η άλλη μεγάλη αύξηση στις μέρες μας είναι αυτή της χρήσης ηρεμιστικών. Το βάλιουμ ξεπέρασε  σε πωλήσεις, σε Αμερική και Ευρώπη, ακόμη και την ασπιρίνη, όπως πληροφορούμαι από την προχθεσινή Independent.

Οι απαιτήσεις της ζωής απαιτούν συνεχή προσπάθεια. Για να προσπαθήσουμε, χρειάζεται να συγκεντρώσουμε την ενέργειά μας, να είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε, έτσι όπως είναι έτοιμοι οι ποσοσφαιριστές του τελικού του Champions League τη στιγμή που ο διαιτητής σφυρίζει την έναρξη του αγώνα.

Η διαδικασία μοιάζει με τη βενζίνη που χύνεται στον κύλινδρο της μηχανής και ενεργοποιεί τα πιστόνια. Τις στιγμές που είμαστε κουρασμένοι, ή βαριεστημένοι, ή ακόμη χειρότερα, θλιμμένοι, είναι σαν να υπάρχει διαρροή στο μηχανισμό του αυτοκινήτου και η βενζίνη να χύνεται η περισσότερη έξω. Λίγη φτάνει στον κύλινδρο, η μηχανή λειτουργεί, αλλά υποτυπωδώς, δεν μπορεί να ξεπεράσει, σε ταχύτητα, τα 5 χιλιόμετρα την ώρα.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, είναι ότι εμείς οι άνθρωποι, όπως γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο μετά από πολυετείς και ποικίλες έρευνες, επιστημόνων, φιλοσόφων, καλλιτεχνών, διαθέτουμε εσωτερικά, ψυχικά καύσιμα που μπορούν να θέσουν σε κίνηση το μηχανισμό μας.

Αυτό που χρειάζεται είναι κάποια δυνατή αίσθηση σκοπού. Κάθε κρίση μας υποχρεώνει να ξανασυνειδητοποιήσουμε ότι η αίσθηση ματαιότητας είναι ένα ψέμα.

Η πρόσφατη κρίση είναι πολύ κακή  για όλους, αλλά έχει και ένα μεγάλο καλό. Μας ξυπνάει όλους από έναν ύπνο στον οποίο πέσαμε από τη μεταπολίτευση και μετά, ψηφίζοντας πολιτικούς που τότε χειροκροτούσαμε και σήμερα βρίζουμε.

Μας "υποχρεώνει" να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Ελευθεροτυπία