Ονειρεύομαι μια χώρα που δεν θα χωρίζεται στα δύο επειδή επέλεξε να ταξιδεύει ανάμεσα από κατσάβραχα για να φουλάρει στα βενζινάδικα και να πληρώνει διόδια κάθε τόσο.

Χωρίς Τέμπη....
Με θάλασσες. Με γρήγορα καράβια που θα αναχωρούν από το Λαύριο, την Ραφήνα, τον Βόλο και θα πιάνουν Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Αλεξανδρούπολη που θα ενώνουν νησιά, στεριές.

Όπως ταξίδευαν εκείνοι, χιλιάδες χρόνια πριν, και που με ιστία και κουπιά αποικούσαν τον κόσμο και διέδιδαν τον πολιτισμό τους και όχι όπως κάτι απομεινάρια "προγόνων" (;) που φοβούνται τη θάλασσα, φοβούνται να ανοιχτούν.

Πετρέλαια, άσφαλτοι, εθνικοί φονικοί δρόμοι, άχρηστα πολιτικά συστήματα, αχρηστευμένοι πολίτες, ακυρωμένα μυαλά: Ο πολιτισμός της νεοελληνικής κατάντιας.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης
teogrigoriadis.blogspot.com