Μέσα από μια αιχμηρή και γεμάτη νόημα ανάρτηση στα social media, ο πάτερ Λίβυος επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια, στέλνοντας μια ξεκάθαρη απάντηση σε όσους επιδίδονται σε επικρίσεις ή αφήνουν σκοτεινά υπονοούμενα, για τις αιτίες του οδυνηρού δυστυχήματος στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας.
Η ίδια η ζωή θα αποτελέσει τον τελικό κριτή,
για εκείνους που σπεύδουν να δικάσουν
Κραυγή ενάντια στην υποκρισία
Με τα λόγια του, ο πάτερ Λίβυος θέλησε να βάλει ένα τέλος στην ακατάσχετη κριτική και να υπενθυμίσει τον απαιτούμενο σεβασμό απέναντι στην τραγωδία και την απώλεια. Προειδοποιώντας πως η ίδια η ζωή θα αποτελέσει τον τελικό κριτή, για εκείνους που σπεύδουν να δικάσουν.
Υπογραμμίζει την επικίνδυνη ευκολία με την οποία μετατρέπουμε τον πόνο του άλλου σε πεδίο ηθικής ανωτερότητας.
Αντί για την αναζήτηση ενόχων πάνω από τις στάχτες, μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας ανθρώπινη αδυναμία και να σταθούμε με σιωπή και σεβασμό μπροστά στο ανεξήγητο του θανάτου.
Μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία
που μεταμφιέζεται σε δικαιοσύνη
Η ανάρτηση του πάτερ Λίβυου είναι μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία, που συχνά μεταμφιέζεται σε δικαιοσύνη. Θυμίζοντάς μας πως η ανθρωπιά – όπως ακριβώς και ο αθλητισμός στην αγνή του μορφή – κρίνεται από την ικανότητα μας να συμπάσχουμε, να σεβόμαστε τον αντίπαλο ή τον πάσχοντα και όχι να κατακρίνουμε.
Η ανάρτηση στο Facebook
Έγραψε συγκεκριμένα, στο Facebook, ο πάτερ Λίβυος:
«Άραγε δεν έφταναν τα νιάτα τους για να μας πονέσουν. Δεν έφτανε η βία του δυστυχήματος, τα διαμελισμένα κορμιά στην άσφαλτο, το αίμα που ακόμη δεν πρόλαβε να στεγνώσει.; Έπρεπε να τους σκοτώσουμε ξανά, αυτή τη φορά με την “ηθική καθαρότητα” μας, με τα σχόλια, με τα «καλά να πάθουν», με τα δικαστήρια των αναμάρτητων;
Από τη μια οι τέλειοι. Από την άλλη οι αμαρτωλοί. Από εδώ οι σωστοί κι από εκεί όσοι «άξιζαν» το τέλος τους. Λες και γεννήθηκε άνθρωπος χωρίς λάθος. Λες και μεγάλωσε ψυχή χωρίς πτώση. Λες και εσείς ζήσατε μια ζωή που δεν σας σκέπασε ο Θεός αμέτρητες φορές.
Αλήθεια, αν σε κάθε σας αστοχία περνούσε δίπλα ο θάνατος, πόσοι θα ήσασταν σήμερα εδώ να μιλάτε με τόση βεβαιότητα και να δικάζεται τις αστοχίες των άλλων;
Πού τη βρίσκουμε τόση υποκρισία;
Πού τη βρίσκουμε τόση κακία μασκαρεμένη με αρετή;
Πού τη βρίσκουμε τόση αδικία ντυμένη με το ψέμα της «δικαιοσύνης»;
Πού τη βρίσκουμε τόση δήθεν καθαρότητα μέσα στο δικό μας σκοτάδι;
Κανείς δεν δικαιολογεί το λάθος. Κανείς δεν αγιοποιεί την ανευθυνότητα, αν αυτή αποδειχθεί. Η αλήθεια θα φανερωθεί και οι ευθύνες θα αποδοθούν. Αλλά όχι πάνω σε φέρετρα. Όχι την ώρα που οικογένειες θάβουν τα παιδιά τους. Όχι την ώρα που ένας λαός πονά.
Τώρα είναι η ώρα του θρήνου. Της σιωπής. Της προσευχής. Τώρα είναι η ώρα να εναποθέσουμε τα σώματα στη γη και τις ψυχές στο έλεος του Θεού, όχι στην οργή των σχολίων.
Μην γινόμαστε απάνθρωποι. Μην χάσουμε αυτό που μας κρατά ανθρώπους: την καρδιά που ξέρει να πονά.
Μην κουνάμε το δάχτυλο στους νεκρούς γιατί θα μας δικάσει η ζωή…»
– πάτερ Λίβυος –